Mijn kat krabte de hele bank aan gort.

Ik zal het eerlijk zeggen: ik was er klaar mee. Luna, mijn lieve rooie poes, had van mijn dure Ikea-bank een krabpaal gemaakt. Overal losse draden, kale plekken, de vulling kwam eruit. Ik had al drie krabpalen gekocht. Hoog, laag, met sisal, met pluche. Ze keek er niet eens naar om. Alleen die verdomde bank. Ik huilde. Ik schreeuwde. Ik plakte er aluminiumfolie op, spoot er citroensap op. Ze lachte me uit en krabte gewoon aan de andere armleuning. Ik googelde “kat herplaatsen”. Echt waar. Ik schaamde me, maar ik was op.

Tot ik ’s avonds laat op https://kattensitebe.com/ een artikel vond: “Waarom je kat de bank kiest”. En ik voelde me zo dom. Het ging niet om ‘stout zijn’. Het ging om territorium en textuur. Luna vond de verticale hoek van de bank perfect. En de stof gaf de beste weerstand voor haar nagels. Die krabpalen die ik kocht? Stonden midden in de kamer. Te onstabiel, te verkeerde plek. Voor haar was dat geen logische krabplek. Het was alsof ik een wc in de keuken zette en boos werd dat ze die niet gebruikte. Ik had de signalen compleet verkeerd gelezen.

De volgende dag draaide ik alles om. Ik kocht een zware, hoge krabpaal van 1.20m met een dikke houten voet. Geen wiebelende rommel. Ik zette hem strak tegen de hoek van de bank die ze altijd pakte. Precies die plek. Ik wreef er wat kattenkruid op en krabte er zelf aan met mijn nagels, zodat ze het zag. Ik plakte dubbelzijdig tape op de bank zelf — katten haten dat plakkerige gevoel. Binnen een uur gebeurde het. Ze liep erheen, snuffelde, en haalde verwoed haar nagels uit op die nieuwe paal. Ik gaf haar meteen een snoepje. Een week later raakte ze de bank niet meer aan. Hij is nog steeds lelijk, maar hij wordt niet erger. Luna is nog steeds mijn lieve rooie poes. En ze mag blijven.