Menu
 

Topic:

mijn gedrag bij bezoek van man in zieken

Met  schreef op: 25-01-2012 20:05:42
mijn gedrag bij bezoek van mijn man als hij in het ziekenhuis is geweest. ( maar dat paste niet in het onderwerpen balkje).

ik gedraag me zooooo vreselijk chaggie als hij in het ziekenhuis is geweest.
niets, maar dan ook niets doen ze daar goed in mijn ogen...
hij heeft jaren terug een knieoperatie gehad en ik leek wel gek te worden.
gevoel kan ik nog het meest omschrijven als jaloezie, anders weet ik het niet, en ik ben normaal nooit jaloers, ook geen reden toe trouwens hoor, maar ok.

nu moet hij een onderzoek aan de maag en darmen, en dus onder roesje en 4 liter zooi opdrinken, en ik zie al op tegen dat hij dan terug komt en ik niet te genieten ben.
hopelijk is hij er zelf zo snel mogelijk bovenop...
waarom doe ik nou zo?
 
Quote
Navigatie
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Blauwtje  schreef op: 25-01-2012 20:08:28
Ik snap het niet zo goed, je stukje. Jaloezie, waarop dan? Moet hij vaak in het zh zijn?
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Dani  schreef op: 25-01-2012 20:10:03
ik snap m ook niet.
maar ik ben echt niet jaloers op iemand die in zh moet zijn...
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Debby1977  schreef op: 25-01-2012 20:10:43
Ik vraag me af waar je jaloers op bent,lijkt me niet dat je jaloers kunt zijn op vervelende onderzoeken en operaties. Ben je jaloers op de zusters die hem verzorgen?
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Suus Mv Danique  schreef op: 25-01-2012 20:28:39
Ben je misschien jaloers op de aandacht die hij krijgt?
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Anoniem  schreef op: 25-01-2012 20:30:20
bedoel je misschien dat je je machteloos voelt als hij iets moet ondergaan?

want dat kan ik me wel voorstellen op zich. hij ondergaat iets en je kan dan niks voor hem doen ofzo?

jaloers kan ik niet zo goed begrijpen...ik probeer je stukje te begrijpen maar het is niet heel duidelijk
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Minou  schreef op: 25-01-2012 20:44:30
Ik snap het ook niet helemaal?
Bedoel je wel het woord jaloers?
Of: zijn er vaak dingen misgegaan?
Maak je je zorgen, hij krijgt een naar onderzoek, volgens mij moet er dan iemand mee om te rijden lijkt me?

?? Snap het niet zo
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Xxx  schreef op: 25-01-2012 20:48:38
Lijkt mij ook meer machteloosheid.
Ik heb het ook...
Mijn man is eigenwijs en laat zich niet verzorgen/steunen en ik wordt daar chaggie van omdat ik niets voor hem kan/mag doen....

maar wel continu zeuren en piepen...
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Lisje  schreef op: 26-01-2012 09:45:25
Oei dat is een naar onderzoek hoor en die zooi die hij moet drinken is supergoor Ún dat ook nog een chagerijnige vrouw bij thuiskomst? Ik vind dat echt raar hoor. Zet je er overheen, ruilen wil je niet.
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Karinmv3  schreef op: 26-01-2012 10:22:34
Ben je jaloers op alle aandacht die hij krijgt? Steun van anderen? Dat is het enige waarbij ik me iets kan voorstellen, want het onderzoek opzich is niet iets om jaloers op te zijn.

Ik hoop voor je man dat je je in kunt houden, want na zo'n onderzoek heb je de steun van je partner nodig en geen slecht humeur.
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Met  schreef op: 26-01-2012 10:48:53
nee ik had het ook beter moeten omschrijven, maar kreeg opeens even geen kans door de kids dus toen heb ik hem snel gepost, sorry.

nee mijn gedrag lijkt wel jaloers, ik herken mezelf niet. nee ik ben niet jaloers, pfoeh ik zou niet graag willen ruilen.
maar ik word gewoon stik chagrijnig, tenminste vorige keer wel. en nee dat wil ik niet natuurlijk.
maar ja, met die knieoperatie werd ik het al een keertje, en nu hij dit voor consult moest met darmklachten weer. de reden is deze keer heel wat anders. de dr zegt nl dat het komt door stres dat hij zoveel kilo is afgevallen, hij woog met kerst 54 kilo en heeft een gemiddelde lengte voor een man, dus dat is absoluut niet normaal, maar hij moet gewoon heel vaak na het eten naar de wc en dan gooitie het er weer uit, eerst alleen met stoelgang, maar nu ook met overgeven. dat is in mijn ogen niet normaal, dus ik ging uit mijn plaat tegen hem. maar heb ook zoiets, ok, als dan dus stres is, dan moet je daar mee bezig gaan!! en heb hem nu ook zover gekregen, maar dat stellen we nog even uit tot na het onderzoek, dan is die druk er weer vanaf en kan hij zich tenminste weer ergens anders op richten. wij hebben in de ruim 4 jaar dat we samen zijn nog geen 1 kerst gehad dat hij niet ziek is, en dat duurt dus gewoon de hele winter altijd.
ik kan mij niet voorstellen waar hij stres van heeft, hij heeft gewoon een baan van 7 tot 4 en daarnaast hebben we 2 kinderen, eentje is speciaal, maar daar zorg ik bijna helemaal alleen voor en neem hem om hem te besparen zoveel mogelijk uit handen, alleen buiten is zijn ding, dus bv gras maaien en kliko bij de weg en de vogels enzo... verder deed hij dan nog wel eens de vaatwasser vullen en gasfornuis, maar nu durft hij dat niet meer omdat hij moet rusten na het eten om te voorkomen dat hij alles eruit gooit.
maar niet tegen stres kunnen zit wel in zijn familie, die kunnen dus allemaal niet zoveel aan enzo. en hij zit vol agressie, niet dat hij zich daarin uit naar mij toe hoor, maar dat is het juist, je moet er ergens mee heen. de bedoeling is om te beginnen met een sport te vinden die hij kan gebruiken om zijn agressie onder controle te krijgen en dus niet meer alleen door het te onderdrukken. de stap naar de ggz of hoe dat heet was nl nog te groot, en ontspannings dingen heeft hij ook niks mee, lijkt hem niks, je moet toch ergens beginnen en ik denk dat dit wel goed is en heb hier ook vertrouwen in.

maar goed, hij heeft dus toen met die knie operatie dat allemaal niet gehad, en toen was ik al niet te genieten, ik kan er blijkbaar niet tegen dat hij wat heeft ofzo. misschien inderdaad meer machteloosheid.
maar neem het wel gewoon over en ben verder niet chagrijnig, alleen dus als het over dat ziekenhuis gaat...
terwijl mijn oudste ook veel dingen heeft gehad in het ziekenhuis, maar daar ws ik zelf ook bij, misschien is dat het? deze dingen was ik allemaal niet bij... hmmm iig bij mijn kind heb ik dat niet, eigenlijk herken ik mezelf gewoon niet dus...

 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Karinmv3  schreef op: 26-01-2012 10:56:05
Dat klinkt al een stuk duidelijker.

Kan het niet zijn dat je het gewoon vervelend vind dat hij wat heeft, wat mogelijk door stress komt, terwijl jij al zoveel doet en je ook nog met zijn problemen komt te zitten?
Dus eigenlijk dat jij teveel stress krijgt door zijn stress die niet eens nodig lijkt te zijn doordat jij al zoveel stressvolle dingen opvangt.

Ik weet het niet hoor, noem ook maar iets.

In ieder geval veel sterkte.
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Sabina Mv Milou En R
avi
  schreef op: 26-01-2012 10:57:41
Zoals je het nu omschrijft lijkt het gewoon meer machteloosheid omdat je niets voor je man kunt doen en hij niet echt beter lijkt te worden.
Misschien baal je ervan dat je overal alleen voor lijkt te staan soms...
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Minou  schreef op: 26-01-2012 11:30:08
Aaah meisje, ook zwaar voor jou dit hoor!

 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Met  schreef op: 26-01-2012 11:31:38
ja, dat kan ja, nou ja ik ben benieuwd hoe ik me gedragen ga hihi, komende dinsdag is zijn beurt.
toen met die knieoperatie was het dus al zo, en dat maakt dat ik het niet begrijp. woest kan ik me erom maken, terwijl er verder geen redenen lijken te zijn.
maar ook machteloosheid misschien inderdaad.
we slaan ons er wel doorheen hoor, hij doet wat hij kan, en ik accepteer wat ik kan .
maar ik ben wel benieuwd of sommigen dit herkennen, maar denk zelf ook van niet.
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Minou  schreef op: 26-01-2012 11:35:45
Ik denk dat ieder er anders mee omgaat en er zullen vast ook wel mensen zo reageren hoor!

Ik denk dat idd machteloosheid, ongerustheid,vermoeidheid en stress de voornaamste rollen spelen en ieder gaat er anders mee om.
Niet om je te schamen, je erkent het en dan kun je er aan weken.

Dikke knuf hoor!!!
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Blauwtje  schreef op: 26-01-2012 13:53:59

Quote :
Zoals je het nu omschrijft lijkt het gewoon meer machteloosheid omdat je niets voor je man kunt doen en hij niet echt beter lijkt te worden.
Misschien baal je ervan dat je overal alleen voor lijkt te staan soms...




dat idee heb ik ook.
Sterkte voor je TO
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Koelkast  schreef op: 26-01-2012 14:33:05
even heel eerlijk?
van zo n man zou ik ook krankjorum worden.
iemand die altijd ziek zwak en misselijk is dat doet wat met je, ondanks dat je ook van hem houd en met hem begaan bent.
maar dat eeuwige geklaag ook al weet je dat het echt is, word je ramgek van.
mijn man heeft periode gehad van veel ziek zijn etc etc en ondanks dat ik met hem begaan was was ik hem ook wel eens enorm zat. ik ben en blij ook een mens.
en je man zijn opname lijkt mij een overtreffend etrap waardoor jou ontevredenheid nog meer naar bovenkomt, en je dat eigenlijk niet durft te zeggen want tis immers je man?
Wat je daar mee moet geen idee! ik zing vaak de rit weer uit en probeer wel aardig te blijven en soms knal ik het er gewoon uit.
verdomme je bent weer ziek, das ruk enzo maar voor mij net zo goed want ik kan weeeeeeer d ekar alleen trekken.
en ik snap dat dat niet jou keuze is maar d emijne ook niet en daar baal ik nu even van, baal niet van jou maar baal van de situatie.
 
Quote
RE: mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Met  schreef op: 26-01-2012 15:46:23
dat laatste zinnetje zo gooi ik het hem ook wel eens voor de voeten ja, voor ons allemaal is het niet leuk.
ik zeg inderdaad dan ook, ik ben niet van plan om met ons allen op eieren te gaan lopen.
denk dat je niet ver mis zit koelkast.

he, lucht wel een beetje op, dus zo gek is dat niet dan. tis meer een soort taboe misschien, dat je je man niet mag laten zitten, en het allemaal lekker moet vinden gaan, en dat je man altijd ook veel doet. als hij fit is doet hij dat trouwens ook wel hoor, hij doet ook veel klusjes, en is heel handig, en kan heel snel werken.

ergens hoop je dan dat ze wat vinden, want als het psychisch is ben ik bang dat dit ons levenlang zo blijft, en dat idee ...
maar ergens weet ik ook wel, hij blijft zijn levenlang niet veel kunnen hebben, en dat moet ik dan ook nog zielig vinden haha, nou vind ik dat sneu voor hem, maar ook voor mezelf, aan de ene kant werkt dit veilige regelmatige leventje goed voor mij, aan de andere kant zou ik er zoveel meer uit willen halen.
maar de kinderen zijn nu nog klein, tenminste de jongste, dus dan hoeft het voor mij ook niet zo om veel weg, en over een paar jaar, ik denk dat we het tegen die tijd niet meer kunnen betalen en ik maar tevreden moet zijn met wat we met weinig middelen kunnen. maar dat is weer een heel ander verhaal, wie weet hoe de crisis ons leven zal inrichten, het kan immers nog alle kanten uit.

sorry, het laatste word geloof ik een beetje off topic.
we zullen nu eerst dinsdag maar eens afwachten, zo kan het ook niet langer, door het ondergewicht is hij zo snel ziek, vatbaar voor alles wat voorbij komt, en dat is veel met die kindertjes hier. de oudste zit op speciaal onderwijs, en daar komen kinderen uit de hele provincie en daarnaast, dus dan komt er echt veel voorbij.
 
Quote
Navigatie


Reageren op mijn gedrag bij bezoek van man in zieken
Naam
Bericht